22 września 2017 r. obchodzono święto św. Maurycego.

 

Znajdujemy Ogólny wzór równań z poprzedniej książki „Książka 5 Wzór całkowity dla bezwymiarowych stałych sprzężenia sił fundamentalnych”.

Wszystkie stałe sprzężenia wykorzystują te same równania, z których można obliczyć stałe.

✠ Część A równania (A/ B) ^C

 

Wzór całkowity na stałą struktury subtelnej alfa, α _E , rządzącą siłą elektromagnetyczną jest

A ₁₆ = ( C ₀ ) ^{( 24 ⁄ 24)}

 

Wzór całkowity dla słabej siły α _W , siły rządzącej rozpadem, to

A ₁₇ = ( C ₀ ) ^{( 27 ⁄ 24)}

Wzór całkowity dla silnej siły jądrowej, αS _, kwarków rządzących i nukleonów to

A1 = (C0 ₎ ( ^{− 21 ⁄ 24} ₎

Z tej częściowej sekwencji można uzyskać sekwencję kompletną.

Przy n=8 istnieje oś symetrii. Oś przy n=8 dzieli (jak to będzie pokazane na wykresach funkcji) wartości między wartościami rzeczywistymi i zespolonymi. Można to osiągnąć tylko wtedy, gdy mianownik jest równy 24.

Dla n=8 licznik jest równy 0.

Aby uzyskać wyjaśnienie, jak znaleźć wzory dla niektórych ciągów, zobacz stronę internetową Briana Kella ^{( 1)}

więc w pierwszym wierszu liczbę stałej, w drugim wierszu wartość wykładnika „A”,

a w trzecim rzędzie różnica między dwoma sąsiednimi wartościami wykładnika „A”.

 

n =          11               12             13                14               15                 16               17

E(n) = ( 9) /( 24) ( 12) /( 24) ( 15) /( 24) ( 18) /( 24) ( 21) /( 24) ( 24) /( 24) ( 27) /( 24)

Δ(E(n)) = ( 3) /( 24) ( 3) /( 24) ( 3) /( 24) ( 3) /( 24) ( 3) /( 24) ( 3) /( 24)

 

Stała różnica między wartościami wykładników Δ(E(n)) = (3) /( 24) i to jest nachylenie ( ( ( Δ y )/( Δ x ))= a) funkcji (y = a*x + b), którą próbujemy znaleźć. Odcinek Y jest równy b. Odcinek Y znajduje się w punkcie C ₀ i jest równy b = -(24) /( 24).

 

Zatem wykładnik można zapisać jako funkcję liniową:

 

y = ((3) /( 24 ))* x + (-(24) /( 24)) = (3* x − 24) /( 24) = ( x − 8) /( 8)

 

Teraz część „A” równania można zapisać w następujący sposób:

 

✠ A _x = ( C ₀ ) ^{( ( x − 8) /( 8 ))}  (Równ. A)

 

✠ Część B

 

Poniższa sekwencja to część „B” równania (A/ B) ^C

B ₁₆ = ( C ₁₆ / ( 8 + 2 * (24/24 )) ) ^{( 88 ⁄ 24)}

B ₁₇ = ( C ₁₇ / ( 9 + 2 * ( 24 / 27 ) ) ) ^{(99 / 24)}

B1 = (C1 _/ (-7 + 2*(- _24/21 ) ) ) ^{( − 77 ⁄ 24)}

Teraz, biorąc pod uwagę część Wykładnik, widać, że ta sekwencja jest sekwencją w "A" pomnożoną przez współczynnik 11, co daje:

n =             6                  7                  8                9                  10                11

E ( n ) = -(22) /( 24) -(11) /( 24) ( 0) /( 24) ( 11) /( 24) ( 22) /( 24) ( 33) /( 24)

Δ(E(n)) = ( 11) /( 24) ( 11) /( 24) ( 11) /( 24) ( 11) /( 24) ( 11) /( 24)

Nachylenie, a = ( Δ y )/( Δ x ) = (11) /( 24)

Odcinek Y w punkcie C ₀ jest równy b = -(88) /( 24)

 

A wzór na ciąg wykładników E _B jest następujący:

 

E _B = ((11* x − 88) /( 24))

 

Sekwencja podstawy potęgi jest następująca:

Stała C ₁₆ wynosi ( 8 + 2 * (24/24)

Stała C ₁₇ wynosi ( 9 + 2 * ( 24 / 27 )

Stała C ₁ wynosi (-7 + 2 * (-24/ 21)

Można zauważyć, że w części 2 * d, „d” jest równe odwrotności wartości wykładnika z części A, którą obliczyliśmy na samym początku, tak więc ciąg ten będzie równy:

 

_Część E B = 2 * ((8) /( x − 8)) = ((16) /( x − 8))

 

Pozostałe czynniki z sumy:

8, 9, -7 daje ciąg = (x-8)

Zatem podstawa potęgi jest równa:

Podstawa potęgi = (x-8) + ((16) /( x − 8)) = ( x ² − 16 x + 80) /( x − 8)

Jeśli weźmiemy odwrotność tej funkcji, otrzymamy iloczyn C _{x ,} a tę odwrotność podniesiemy do wykładnika E _B . Stałe w liczniku podstawy potęgi C ₁₆ , C ₁₇ i C1 to po prostu liczba stałej „n”, którą zastąpiliśmy przez „x”, a każdą stałą można obliczyć ze wzoru z „Księgi 1”.

 

C _x = ( C ₀ ) ( π / e ) ^x     ( Równ. I)

 

Wzór na sekwencję części „B” jest zatem następujący:

 

✠ B _x = {[( C ₀ )( π ⁄ e ) ^x ][ ( x − 8) /( x ² − 16 x + 80) ]} ^{[ (11 x − 88) /( 24 )]}   (Równ. B)

 

✠ Część C równania (A/ B) ^C

 

Wykładniki równania (A/ B) ^C wynoszą:

Wykładnik stałej C ₁₆ wynosi ( C ₁₆ ) * (8/24)

Wykładnik stałej C ₁₇ wynosi ( C ₁₇ ) * (9/24)

Wykładnik stałej C ₁ wynosi ( C ₁ ) * (-7/24)

 

Ciąg : -(7) /( 24 ),... , (8) /( 24), (9) /( 24 ),... ma równanie równe ((1) /( 3)) pierwszemu w tym artykule, tj.

y _c = ((1) /( 3)) * ( ( x − 8) /( 8 ) ) = ( x − 8) /( 24)

A C _Ex = ( C ₀ ) ( π / e ) ^x jest takie samo jak równanie I

(Powinno być C _x zamiast C _Ex . Jednakże, mieszałoby się to z końcowym wynikiem.)

Iloczyn ( C _Ex ) i ( y _c = ( x − 8) / ( 24 ) ) to wykładnik C _{x, którego} szukamy :

 

✠ C _x = ( ( C ₀ ) ( π / e ) ^x ) * (( x − 8) /( 24 )) ( Równ. C)

 

A końcowy wynik głównego wykładnika, ExpM , to ExpM = ( A / B ) ^C

 

Podstawiając równania A, B, C otrzymujemy długi wzór na ExpM , który jest zbyt długi, aby go zapisać; dlatego skorzystam z części A, B i C równania.

EkspM = ( A / B ) ^C   ( Równ. EM)

W części II wyprowadzę wzór ogólny dla dowolnej wartości stałej alfa i podobnej do alfa.

  

(1) Brian Kell, Uniwersytet w Cambridge

 

Ta seria zawiera cztery powiązane ze sobą artykuły. Linki do nich znajdują się poniżej:

 

1. Dokładna wartość stałej struktury subtelnej >>> https://luxdeluce.com/407-194-11a-ksiega-3-obliczanie-dokladnej-wartosci-stalej-struktury-subtelnej-alfa.html

 

 

2. Wyprowadzenie Uniwersalnego Równania Kosmologii i Mechaniki Kwantowej część I >>> https://luxdeluce.com/433-220-18a-ksiega-6-wyprowadzenie-ogolnego-wzoru-stalych-kosmologii-i-mechaniki-kwantowej-czesc-i.html

 

 

3. Wyprowadzenie Uniwersalnego Równania Kosmologii i Mechaniki Kwantowej cz. II >>> https://luxdeluce.com/455-242-19a-wyprowadzenie-ogolnego-wzoru-na-stale-kosmologii-i-mechaniki-kwantowej-czesc-ii-powtorzenie.html

 

 

4. Wykresy Uniwersalnej Funkcji Kosmologii i Mechaniki Kwantowej >>> https://luxdeluce.com/456-243-23a-ksiega-7-oto-tylko-wykresy-iii.html